About us

Leading international thinktank and political network


Register for all the latest updates in our regular newsletter

Home Opinion Head against the ceiling
Norway • Welfare-model • Coalition Politics

Head against the ceiling

Sten Inge Jørgensen - 05 July 2012

Meeting the high expectations of Norwegian voters is becoming increasingly difficult for the Labour-led coalition
After seven years in government, the Norwegian red-green coalition is backed by some wonderful statistics. People’s purchasing power has increased robustly, and is now 30% higher than it was ten years ago. In the same period, the work force has grown tremendously and unemployment is at barely 3%.

But recent polls show that the rival centre-right parties have a solid lead. Jens Stoltenberg’s conservative rival Erna Solberg polls equally well when people are asked who they prefer as prime minister, and the conservative party has been ahead of the Labour party in several polls in recent months.
One of Norway’s most prominent political commentators, Frank Aarebrot, puts the coalition government’s downturn in fortunes down to their recent conflicts with core-voters. Public sector unions have been on strike, and farmers are disappointed with what they perceive as a shamefully low increase in subsidies this spring. If this is the case, the government can expect these voter groups to return as the dust settles. They have gained much in the last seven years, and wouldn’t see similar returns from a conservative government.

Aarebrot also argues that the government has failed to deliver on care for the elderly and on infrastructure. But Stoltenberg can counter with a substantial list of improvements on both these issues and more. The welfare-budget has grown significantly, thousands of additional caretakers have been employed and there has been a massive increase in the number of kindergartens.
Furthermore, a tough stance on illegal asylum seekers has made it difficult for the right-wing party to play the immigrant card, and the waiting list for prison places has decreased. It is difficult to see how voters, if they weigh single issues against each other, can conclude that the current government has failed to deliver.

The most recent poll, from 2 July, indicates that Labour have not lost too much backing, at 32%. The problem is that the support for the three coalition partners together, barely reaches 40%.
Clearly, a bigger picture is needed to explain the gap between political results and public support. As far as I can see, there are three main factors at work:

Firstly, voters see Norway as the richest country in the world, and have extremely high expectations when it comes to the quality of public services. When something does not work as well as it should, they blame the government, because in Norway “everything should be shining”.
Secondly, partly due to a hard stance from Labour’s coalition partners, the farmers party (Senterpartiet) and the leftist party (Sosialistisk Venstreparti), it has been extremely difficult for the government to implement reforms aimed at making the welfare state more cost-effective and thus in better shape to meet the challenges from an ageing population.

No other country in the history of mankind has spent so much money, as Norway currently does, to preserve a settlement pattern that was created when it was a nation of poor farmers and fishers. Roads and bridges are built to small communities at a cost that exceeds 1 million kroner (120,000 euros) per capita. Unemployed people in the villages don’t have to move to the bigger cities to find jobs; surprisingly many of them get a disability insurance instead (which means that the state takes the cost and not the municipality). Over 10% of the population within working age presently receives disability insurance. This is not only a waste of human and financial resources; it also indicates that the unemployment figures are artificially low. In sum, the Norwegian “welfare-model” is so expensive that simply maintaining the current level is very testing.
And thirdly, many Norwegians have started to wonder why they don’t all live an upper-middleclass life. Part of the reason is the labour movement has done a great job limiting the establishment of a low paid underclass of immigrants in the service sector. So while they can live like kings abroad, most Norwegians find it too expensive to eat in restaurants in their own neighbourhood. Worst off are young urban residents, who have to pay progressively more for housing, as prices, both for renting and buying property have risen more than salaries for a long time.
Surely, compared to other countries, the Norwegian Labour party has a luxury problem. But without a sharp worsening of the economic crisis in Europe, it is hard to see how it can regain support merely by staying on course and talking about safe governance. Winning because others fare worse would also be a Pyrrhic victory. It would be much better for the government to be proactive and show that they have ambitions that go beyond slight improvements, a little bit here and a little bit there.

Stoltenberg doesn’t need to search far to get the ideas. Several of his fellow party members have already identified a massive urban housing programme and a promise to build fast train connections between the biggest cities as the right steps forward. He should listen more carefully to these voices if he is to secure a decisive election victory.

Sten Inge Jørgensen is a journalist for Morgenbladet

A contribution to State of the Left - Policy Network's monthly insight bulletin that reports from across the world of social democratic politics

This is a contribution to Policy Network's work on Globalisation and Governance.

Tags: Norway , welfare-model , coalition politics , Sten Inge Jørgensen , State of the Left , Jens Stoltenberg , Norwegian Labour Party , Erna Solberg , Frank Aarebrot , Morgenbladet


09 January 2013 15:45

vaVMLH , [url=http://mvlsbunawpze.com/]mvlsbunawpze[/url], [link=http://icnpitikkzdg.com/]icnpitikkzdg[/link], http://zwyqmgdjttei.com/

05 January 2013 23:52

Φοιτητή λες Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι δε λειτουργεί ο ανταγωνισμός σωστά! Τον ανταγωνισμό τον λειτουργούν οι αγοραστές-καταναλωτές. Όσο αυτοί δεν αποφασίζουν να κινηθούν έξυπνα τόσο δεν θα λειτουργεί ο ανταγωνισμός. Οι επιχειρήσεις όταν δεν αισθάνονται πίεση είναι λογικό να σχηματίζουν καρτέλ. Πάντα όμως υπάρχουν επιλογές που μπορεί να τις τσούξουν. Οι δε κυβερνήσεις στο καθημερινό θέμα της ακρίβειας λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν. Επειδή έχω ζήσει έξω πίστεψέμε ότι πουθενά δεν απαιτούν οι πολίτες από το Κράτος να μειώσει τις τιμές των επιχειρήσεων. Σ' όλο τον υπόλοιπο κόσμο είναι λογικό ότι όποιος έχει λεφτά αγοράζει το γάλα του 1,60 ευρώ και όποιος δεν έχει αγοράζει το γάλα των 0,90 ευρώ. Πουθενά όποιος δεν έχει λεφτά δεν διανοείτε να τσιρύζει να επέμβει το κράτος να μειώσει την τιμή του 1,60. Στο κάτω κάτω της γραφής και το αυστριακό γάλα των 0,90, γάλα είναι. Το πίνουν οι Αυστριακοί και δεν βγάζουν κέρατα. Για να μην σου πω ότι μπορεί να είναι και καλύτερο από το δικό μας (Παρένθεση: Μην επηρεάζεστε όταν ακούτε για διατροφικά σκάνδαλα στην Ευρώπη. Συμβαίνει επειδή γίνονται έλεγχοι και λειτουργούν οι μηχανισμοί. Εδώ δεν λειτουργούν και γι' αυτό δεν πιάνουμε τίποτα. Πολλές φορές τα ντόπια είναι χειρότερα από τα εισαγώμενα...)λες Αλογοσκούφη!! Ο άνθρωπος απέτυχε και αυτό γίνεται εμφανές και στον πιο άσχετο! Τι κάνει επιτέλους σε αυτήν τη θέση o αποτυχημένος?? Πες μου αν έχω άδικο.. Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Αλογοσκούφης απέτυχε. Περιόρισε το έλλειμα από το 7,5 στο 3%. Αυξήθηκαν τα τρία πρώτα χρόνια οι επενδύσεις από το εξωτερικό. Αυξήθηκαν οι απορροφητικότητες των κοινωτικών κονδυλίων και πιστεύω ότι έχει συμμαζέψει την κατάσταση. Φέτος μπορεί να παρεκτράπηκε λίγο η κατάσταση αλλά έπαιξε σημαντικό ρόλο η τιμή του πετρελαίου που δεν νομίζω να την είχε προβλέψει κανένα κράτος σε τόσο υψηλά επίπεδα για μήνες. Μην ξεχνάς ότι παρέλαβε και προβλήματα που έλυσε. Μονιμοποίησε συμβασιούχουν και από εκεί που τους πλήρωνε 8 μήνες τους πληρώνει 12. Επέστρεψε το ΛΑΦΚΑ που ήταν 700 εκατομ ευρώ. Αυξησε τις συντάξεις του ΟΓΑ κατά 50%. Δίνει το πολυτεκνικό επίδομα στους τρίτεκνους. Και καμία χρονιά (αν και θα μπορούσε να το επικαλεστεί είδικά όταν αποδείχθηκε ότι το έλλειμα ήταν 7.5%) δεν είπε δεν δίνω τίποτα. Θα μπορούσε ίσως να κάνει περισσότερα αλλά δεν πιστεύω ότι δεν έκανε και τίποτα. Εξάλλου όπως λέει και ο Vaggelis για τους τεχνοκράτες, δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν την ξέρει τη δουλειά καλύτερα από Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκη ή Σουφλιά πχΜόνο η άποψη ότι 5 χρόνια ίσως είναι πολλά δικαιολογεί το αίτημά σου για αλλαγή τουΜερικά δεν που του προσάπτεις όπως ότι δεν πάταξε τη διαφθορά πχ σε φοροδιαφυγή και εφορίες είναι προβλήματα που αφορούν όλο το δημόσιο (και για να μην επαναλαμβάνομαι και τους πολίτες που χώνουν τα φακελάκια). Αν ο Αλογοσκούφης είχε πατάξει τη διαφθορά στον τομέα του θα έπρεπε να του στήσουμε άγαλμα και να τον κάνουμε ισόβιο Πρωθυπουργό.Vaggelisπάντως δεν βλέπω που παραβίασε το Σύνταγμα ο Βουλγαράκης. Επειδή έχει φουσκωτό σκάφος (όχι κότερο μην τα μπερδεύουμε). Εγώ ξέρω μέχρι και φαναρτζή που έχει φουσκωτό σκάφος... Και το ότι ο Τσουκάτος ήταν στο κότερο του Κόκκαλη δεν είναι το ίδιο πράγμα. Το θέμα με τον Τσουκάτο και τον Μαλέσιο είναι ότι απολάμβαναν κάποιες υπηρεσίες χωρίς να τις πληρώνουν. Είναι και αυτό μια μορφή μίζας . Εξάλλου εσύ τι λες γιατί τον είχε ο επιχειρηματίας τον Μαλέσιο και έμενε τζάμπα στο σπίτι του; Για την ψυχή της μάνας του; Έγινε κάτι τέτοιο με τον Βουλγαράκη; Ακούστηκε ότι συναλλάχθηκε με κάποιον για να τα τσεπώσει; Του έδωσε κανένας το σκάφος του για να κάνει βόλτες; Όλοι θέλουν για τα χόμπυ τους το καλύτερο. Να σε ρωτήσω κάτι; Εσύ τι πιστεύεις ότι το ποδήλατο του Παπανδρέου κάνει 200 ευρώ; Ή ότι προχθες στήθηκε στο Saturn για να αγοράσει laptop με 299 ευρώ; Η Παπαρήγα δεν είχε iphnoe πριν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα; Μην τρελενόμαστε... Και με τις μεταβιβάσεις των ακινήτων του Βουλγαράκη μέσω ΕΠΕ και το ότι γλίτωσε φόρους απάντησα στο προηγούμενο μήνυμά μου. Ο Βουλγαράκης σαν ένα άτομο με τις αγοραπωλησίες που κάνει έστω πληρώνοντας λιγότερους φόρους, σ όλη του τη ζωή μπορεί και να πληρώσει περισσότερα απ' ότι συνολικά και τα 200 άτομα που μπήκαν χθες στο blog. Δεν βλέπω το λόγο γιατί πρέπει να έχουμε την απαίτηση να τους τα πάρουμε όλα. Γιατί έχουμε την απαίτηση να τον ξεβρακώσουμε; Τελικά τι θέλουμε φτωχομπινέδες πολιτικούς ή φτιαγμένους που να μην έχουν ανάγκη τις μίζες; Πιστεύω ότι η λογική επιβάλλει το δεύτερο. Το να έχουν λεφτά για να μην είναι ευάλωτοι το λέμε και για τους βουλευτές εξάλλου. Όσο για τους ανεπάγγελτους που λές (και αναφέρεσαι στους Βουλγαράκη Μεϊμαράκη, Σπηλιωτόπουλο και σε όσους ήταν από πολιτικές οικογένειες οπως Ντόρα ή Βαρβιτσιώτης) πιστεύω ότι στη σημερινή κυβέρνηση υπάρχουν οι περισσότεροι από ποτέ, που έχουν κολλήσει ένσημα και μπήκαν στην πολιτική αφού είχαν κάνει μια διαδρομή στον τομέα τους. Θα σου αναφέρω ενδεικτικά μερικούς τεχνοκράτες που έχουν κολλήσει και ένσημα: τον Αλογοσκούφη, τον Παυλόπουλο, τον Φώλια, τον Βλάχο, τον Κοντό, τον Βαληνάκη, τον Δούκα. Όλοι αυτοί είναι υπουργοί σε τομείς που έχουν δουλέψει.Για τη σύγκριση αναφέρω Τσοχατζόπουλος ΛΑλιώτης, Βασούλα, Γιωργάκης, Παπαντωνίου, Διαμαντοπούλου, Σκανδαλίδης, Παπουτσής, Χρυσοχοΐδης,Χυτήρης. Όλοι αυτοί δεν έχουν δουλέψει ούτε μία μέρα και μας κυβέρνησαν για 16 χρόνια...

Add comment


Enter the code shown:

The Policy Network Observatory promotes critical debate and reflection on progressive politics. It is centre-left orientated but determinedly challenges social democracy. It is pro-European but restlessly questions EU institutions and practices.

Most read this month

Search Posts

search form
  • Keyword
  • Title
  • Author
  • Date posted